انســانم آرزوســـــــــــــــت

جیمز بایرن دین بازیگر آمریکایی هالیوود و صاحب جایزهٔ اسکار بوده‌است.

همفري بوگارت درباره جیمز گفت: خيلي خوب است که جيمز دين وقتي مرد که بايد ميمرد . اگر او زنده ميماند هيچ وفت قادر نبود که اين قدر سطح توفع عموم را بالا ببرد.

 ديالوگ  فراموش نشدنی(کل تراسک) «نقش  اش در شرق بهشت»: آدم يه انتخاب ذاره و اين انتخابه که از اون يه انسان مي سازه.

وقتي در يک از اولين صحنه هاي شرق بهشت ، جيمز دين را ديديم که روي سقف يک قطار خودش را مثل يک جنين جمع کرده است تا از وجودش در برابر باد محافظت کند ، تکان خورديم. از همين صحنه معلوم بود که فرار نيست از خود در برابر باد محافظت کند.

 جیمز دین کشته ی سرعت

سالشمار زندگی

«جوان زندگی كن و جوان بمیر.» جیمز دین چه می خواست زنده بماند؛ چه حتی اگر می خواست بمیرد؛ زندگی اش چنین نتیجه ای برای میلیون ها پیرو و هوادارش داشت. همه آن شور و غم و اشتیاقی كه یك دهه بعد، سال های ۱۹۶۰ و اوایل دهه ۱۹۷۰ تمام دنیا را فرا گرفت، در زندگی و مرگ جیمز دین پیدا بود. جان لئون گفته اگر جیمز دین نبود، شاید گروه بیتلزی هم وجود نداشت و راست اش این ارتباط را كمتر كسی پی گرفت. آدم های زیادی سراغ این نكته نرفتند كه شیوه زندگی دین كه این روزها پنجاهمین سالمرگش را می گذرانیم؛ درست همان زندگی بود كه بروبچه های آرمان گرا و آشوب طلب سال های بعد آرزویش را داشتند. یكی از شعارهای آنها این بود: «به هیچ آدم بالای سی سال اعتماد نكن.» و جیمز دین موقع مرگ ۲۴ سال بیشتر نداشت. مسئله فقط سرزندگی و مرگ نیست. اصل ماجرا «شرق بهشت» و «شورش بی دلیل» است. دو تا از سه فیلمی كه دین، نقش اولشان را بازی كرد. داستان جوان معترض سرخورده ای كه پدرسالاری حاكم بر خانواده نفسش را گرفته بود. این بود تصویری كه از دین در ذهن ما باقی ماند: جوان خوش چهره كوتاه قد و عضلانی كه دست ها و پاهایش را مچاله می كرد تا در برابر باد و باران و آدم های دور و بر از خودش محافظت كند. در «شرق بهشت» با پدر سختگیر و جدی اش مشكل داشت كه مادرش را رانده بود و از پسرهایش انتظار داشت كه مرد شوند. اما پسر دنبال مادرش می گشت و با پدری مبارزه می كرد كه توقع داشت او هم یكی مثل خودش باشد. با اعتماد به نفس، محكم، جدی و هدف دار. پسر با عقده های وجودش خو كرده بود و دلش نمی خواست زخم های درونش را با اعتقاد به اهداف محكم و خدشه ناپذیر پدر پنهان كند و مشكل اصلی درست همین جا سروكله اش پیدا می شد. تازه می فهمیم كه چقدر به پدر احتیاج داریم و سر كردن با زخم ها و ابهام های درون، در روزگار بی پدری از این هم كه هست، سخت تر خواهد بود.خب آدم این جور فكرها وقتی به سرش می زند كه هنوز جوان است. معمولاً بعداً به یكی از همان پدرهایی تبدیل می شود كه داشت باهاش مبارزه می كرد. این است كه وقتی جیمز دین پنجاه سال قبل جوان مرد، با همان زخم ها و خیالات و شورشی بازی ها خیلی ها با او و سینمایش حال می كردند.