انســانم آرزوســـــــــــــــت

چنین گفت خیام حکیم

چهره گل نسیم نوروز خوش است در صحن چمن روی دلفروز خوش است

از دی که گذشت هر چه گویی خوش نیست خوش باش و ز دی مگو که امروز خوش است

***

برخیز و بیا بتا برای دل ما حل کن به جمال خویشتن مشکل ما

یک کوزه شراب تا بهم نوش کنیم زان پیش که کوزه‌ها کنند از گل ما

***

چون عهده نمی‌شود کسی فردا را حالی خوش کن تو این دل شیدا را

می نوش بماهتاب ای ماه که ماه بسیار بتابد و نیابد ما را

***

گر می نخوری طعنه مزن مستانرا بنیاد مکن تو حیله و دستانرا

تو غره بدان مشو که می مینخوری صد لقمه خوری که می غلام‌ست آنرا

***

ابر آمد و باز بر سر سبزه گریست بی باده ارغوان نمیباید زیست

این سبزه که امروز تماشاگه ماست تا سبزه خاک ما تماشاگه کیست

***

ای آمده از عالم روحانی تفت حیران شده در پنج و چهار و شش و هفت

می نوش ندانی ز کجا آمده‌ای خوش باش ندانی بکجا خواهی رفت

***

ای چرخ فلک خرابی از کینه تست بیدادگری شیوه دیرینه تست

ای خاک اگر سینه تو بشکافند بس گوهر قیمتی که در سینه تست

***

ایدل چو زمانه می‌کند غمناکت ناگه برود ز تن روان پاکت

بر سبزه نشین و خوش بزی روزی چند زان پیش که سبزه بردمد از خاکت

***

این کوزه چو من عاشق زاری بوده است در بند سر زلف نگاری بوده‌ست

این دسته که بر گردن او می‌بینی دستی‌ست که برگردن یاری بوده‌ست

***

چون بلبل مست راه در بستان یافت روی گل و جام باده را خندان یافت

آمد به زبان حال در گوشم گفت دریاب که عمر رفته را نتوان یافت

***

هنگام صبوح ای صنم فرخ پی برساز ترانه‌ای و پیش‌آور می

کافکند بخاک صد هزاران جم و کی این آمدن تیرمه و رفتن دی

+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و چهارم تیر 1388ساعت 19:37 توسط عباس دلفی |

چهره گل نسیم نوروز خوش است		در صحن چمن روی دلفروز خوش است
از دی که گذشت هر چه گویی خوش نیست		خوش باش و ز دی مگو که امروز خوش است

برخیز و بیا بتا برای دل ما		حل کن به جمال خویشتن مشکل ما
یک کوزه شراب تا بهم نوش کنیم		زان پیش که کوزه‌ها کنند از گل ما

چون عهده نمی‌شود کسی فردا را		حالی خوش کن تو این دل شیدا را
می نوش بماهتاب ای ماه که ماه		بسیار بتابد و نیابد ما را

گر می نخوری طعنه مزن مستانرا		بنیاد مکن تو حیله و دستانرا
تو غره بدان مشو که می مینخوری		صد لقمه خوری که می غلام‌ست آنرا

ابر آمد و باز بر سر سبزه گریست		بی باده ارغوان نمیباید زیست
این سبزه که امروز تماشاگه ماست		تا سبزه خاک ما تماشاگه کیست

ای آمده از عالم روحانی تفت		حیران شده در پنج و چهار و شش و هفت
می نوش ندانی ز کجا آمده‌ای		خوش باش ندانی بکجا خواهی رفت

ای چرخ فلک خرابی از کینه تست		بیدادگری شیوه دیرینه تست
ای خاک اگر سینه تو بشکافند		بس گوهر قیمتی که در سینه تست

ایدل چو زمانه می‌کند غمناکت		ناگه برود ز تن روان پاکت
بر سبزه نشین و خوش بزی روزی چند		زان پیش که سبزه بردمد از خاکت

این کوزه چو من عاشق زاری بوده است		در بند سر زلف نگاری بوده‌ست
این دسته که بر گردن او می‌بینی		دستی‌ست که برگردن یاری بوده‌ست

چون بلبل مست راه در بستان یافت		روی گل و جام باده را خندان یافت
آمد به زبان حال در گوشم گفت		دریاب که عمر رفته را نتوان یافت

هنگام صبوح ای صنم فرخ پی		برساز ترانه‌ای و پیش‌آور می
کافکند بخاک صد هزاران جم و کی		این آمدن تیرمه و رفتن دی